ben kusursuzum.........

Özgürlük özgürlük diye ölürken, hayatına giren anlamsız kadınların hayatlarını ıssızlaştıran ada(m)lar. Bu popüler kültürde yaşananlar, çirkinlikler, terk edilişler arttıkça kapılar daha sıkı kapanıyor, içeri girmek, birini içeri almak zorlaşıyor ve her birimiz birer ıssız ada(m) oluyoruz...



Çağın yeni vebası yalnızlık.
Her şeyi hazır gıdalar gibi emeksiz, bedelsiz ve hızla tüketirken...
Aslında tükettiğimiz kendimiz değil miyiz?
Özgürleştiğimizi sanarak; yalnızlaşmak, yabancılaşmak...
Her şeyle ama kimsesiz.
Donarak ölmek gibi, öldüğünün farkına bile varamadan...
Sedasız ve akissiz, yavaş ve sessiz.
Egemen erkek küreselleştikçe evrim geçirdi ve
Issız adam oldu!
Seç seç beğen yani...
Ya feodal erkeğin malı olacaksın, ya da ıssız adamların terk ettiği ıssız adalar olarak kalacaksın...
Onlar korkularına yenik düştükleri için terk ederler aslında. Bedeli göze alamadıkları için. Özgürlük sandıkları ıssızlıktır. Her şeyle ama kimsesiz...
Postmodern yaşamla birlikte aşkın kabuk değişimi mi ıssızlaşmak?
Yani özgürlüğün bedeli...
Issızlaştıkça, ruhu çoğalır mı insanın?
Çoğalan ruhların içinde kaç ölü insan/kadın yüreği vardır?
Bir kere gerçek aşkı tadan insan, bir daha ıssız kalabilir mi hiç?
Issızlaşan ada(m) mıydı?
Yoksa ada(m)lar zaten hep ıssız mıydı? alıntı.........

__________________

Sana seni anlatıyorum. Seni içimde yaşarken seni anlatmak zor olmuyor ki... Duygusalsın. Çok duygusal. Bütün o bağımsızlık arayışının, başı dikliliğinin, bütün o asiliğinin, öfke patlamalarının altında bu duygusallığın yatıyor. O kadar kolay ki seni mutlu etmek. Biliyorum, günlük hayatta sen de güzel olanı seviyorsun. Dünyanın hengamesinde sen de vagonlarda ki yerini alıyorsun zaman zaman. Ama senin dünyanda seni mutlu etmek o kadar kolay ki. Çünkü sen çok şey beklemiyorsun. Sadece ilgi, sevgi, şefkat. Ama en gerçeğinden olacak. Hatta güçlü olmaktan, yönetmekten, dayanmaktan o kadar yorulmuşsun ki, biraz düşünmemek, kendini bırakmak, sırtını yaslamak istiyorsun. Seni çekip çevirecek bir erkek belki.
Ürkeksin, kırılmaktan korkuyorsun. Bu yüzden kapıda maskelerini bırakmamız da o kadar kolay olmadı. Yelkenlerini indirdiğinde yara almaktan korkuyorsun. Kendini aptal gibi hissetmekten: Güvendiğin, inandığın ve kendini açtığın için kaybetmiş olmaktan, kendini aptal gibi hissetmekten korkuyorsun. Seni o kadar iyi anlıyorum ki... Belki ben de aynı şeylerden korkuyorum? Belki bu yüzden bu odadan çıkmak istemiyorum...

__________________

Çağın yeni vebası yalnızlık.
Her şeyi hazır gıdalar gibi emeksiz, bedelsiz ve hızla tüketirken...
Aslında tükettiğimiz kendimiz değil miyiz?..

Paylaşım için tşkler..

Ürkeksin, kırılmaktan korkuyorsun. Bu yüzden kapıda maskelerini bırakmamız da o kadar kolay olmadı. Yelkenlerini indirdiğinde yara almaktan korkuyorsun. Kendini aptal gibi hissetmekten: Güvendiğin, inandığın ve kendini açtığın için kaybetmiş olmaktan, kendini aptal gibi hissetmekten korkuyorsun. Seni o kadar iyi anlıyorum ki... Belki ben de aynı şeylerden korkuyorum? Belki bu yüzden bu odadan çıkmak istemiyorum... Kimselere güvenmiyoruz kendimizi yanlızlıklar içinde buluveriyoruz işte bu yüzden.........

__________________

Emeğine sağlık ablacım..

__________________