
17 Aralık 2009, 16:09
|
 |
|
|
Üyelik Tarihi: 05 Aralık 2009
Mesajlar: 5.290
Ruh Halin:
Yapilan Tesekkür: 1.828
1.232 Mesajina 2.356 Tesekkür Aldi
|
|
Papatya Ve Ben
Mavi beyaz gökyüzü yeşiline karışmış, ağaçların yapraklarını
cömertçe sunduğu,bir parkın gölgesinde dinlenmek için oturdum. Bir de cigara yakıp.
Düşler pazarlamaya başladım,birde ne göreyim boynunu büken papatyaya takılı kaldı gözlerim…Boynunu bükmüş can veriyor.Birden irkildim bir an kendimi gördüm belli ki oda yorulmuş susuz kalmış,o papatyaya bakarken gözlerim den akan damlalara engel olamadım.
eşsiz büyülü gözyaşlarımı avuçlarıma doldurdum can vermeye kalktım boynunu büken papatyaya.
gönül sesimizde birbirimizi buluverdik …
Birde ne göreyim
can suyunu alınca
yalnızlığımızı çözdük
can bulan papatyada
ruhtan gelen öz sevgi
kayıtsız kalamaz, bütün kainatı
aşkıyla dile getirir….
Her şey çaresiz kalır... AMA Sevgi söz konusu olduğunda
kişi kendi dışındaki güçlerin insafına kalmaz.
Çünkü; kendisi de güçlü bir varlık haline gelir.
Ruhunun derinliklerinden gelen bu ezgi güçlenmeye
başladıkça kayıtsız kalamaz buna tüm evren...
Sen ki benim güzelliğime, aşkınla güzellik katmakta,
yalnızlığımı örtbas etmektesin.
Benim ve papatyanın şaşkınlık içindeydi gözlerim.
Sevgili papatyala arkadaş oldum ve doğanın sunduğu güzelliğe bir kez daha şahit olmanın mutluluğunu yaşadım.
Sevmek...
İstemek...
Hayal etmek...
İnanmak…Olmayacak şey yoktur! Eğer ki; bu duygulara sahipseniz...
Nebahat ERKAN.
|