yalnız papatya

YERYÜZÜNDE SİZİN KADAR YALNIZIM..


Sayfalar arasında gezerken başıboş sıkıntıyla, yalnız bir papatya resmine rastladım..
Papatyalar cesur çiçeklerdi bilirdim..
Onlar umudu simgelerdi hani, baharın simgesi..
Mütevazi papatyalar..
Ama yinede kıyamadım, orada öyle yalnız başına kalmasına. Benim sayfamda çok çiçek vardı nasılsa sıkılmazdı, onu buraya getirdim..
Çünkü aklıma takılmıştı..Papatyalar karanlıktan korkar mıydı?
Korkarmıydı yalnızlıktan..
Bilmiyorum doğru yapıp yapmadığımı..
Belki gerçektan kafasını dinlemeye ihtiyacı vardı..
Hani bazan olurya, insan yalnız kalmak, başını dinlemek ve olayları değerlendirmek ister ya..
Papatyanın durumu öyle miydi acaba? Sanmıyorum..
Papatya öyle sağlam ve dengeli görünüyor ki…
İhtiyacı yok gibi buna..
Veya şöyle diyelim belki de benim ihtiyacım var dı, papatyayı sayfamda görmeye..
Malum kış kapıda..
Papatya daha kolay dayanmamı sağlar, karakışa..
Şimdiden özledim..
İnce boynuyla kırlarda bahar rüzgarıyla salınan zarif papatyayı.
Bir ilkbahara daha çıkmayı hayırlısıyla ve papatyayı görmek dileğiyle..
İlkbaharda..